دستنوشته های حسین لعل بذری
با عشق تو ، تنها دلاوری ممکن فرار است که عشق تو ، چونان راه های روستایی در جهان سوم ، نیمی مسدود و نیمی دیگر به دوزخ راه می برد (غادت السّمان) ---------------------------------------
این نامه ی من است به تو . من که حالا سرباز میانسالی هستم که به اجبار به جنگ فرا خوانده شده ام . من که باید پیش تو می بودم الآن . و تو برایم توی این سرما ، آش اوماج می پختی ، چای داغ می آوردی و بعد یک رِنگِ آذری می گذاشتی و لِزگی می رقصیدی ، هِی خم می شدی و موهایت را می ریختی جلوی صورت ات و باز پرت شان می کردی پشت سرت .
من این جایم امّا و تو پیشم نیستی . افتاده ام توی گودالی که از بحرُالمِیّت هم عمیق تر است و آن بالا هِی مدام گلوله می ریزد و هِی از زخم من خون می رود .تو نیستی روسریت را - که همه ی گل های دامنه ی سهند را در خودش دارد – برداری و ببندی به بازوی مجروح من و باد بیفتد در خرمن موهایت و عطر میوه های نورَس همه جا بپیچد و از هوش ببرد این سربازهای دشمن را حتّی ، تا بلکه چند دقیقه دست بکشند از این همه آتش که بر سر ما می ریزند .
این نامه اگر به دست تو برسد – که چندان مطمئن نیستم – سرشار حسرت های فراوانی است که از کندوی عسلِ سبلان بر دل من مانده است . باید به زبان ایهام و کنایه حرف بزنم با تو ، مبادا این نامه رسان ها نامه ام را بخوانند . من به عنوان یک سرباز وفادار به میهن ، فقط حق دارم از اراده ی خلل ناپذیرم برای مبارزه با دشمن بگویم . هر چیز که به غیر از جنگ مربوط باشد و ایستادگی در برابر نیروی متجاوز، ناپسند است . انگار همه ی راه هایی که می شود به تو فکر کرد را برف سنگینی پوشانده است .
این نامه ی من است به تو حالا که جهان به اندازه ی همین گودالی که در آن افتاده ام برایم کوچک شده است و تاریک . هیچ خاطره ی روشنی از تو به یادم نمانده است که در این وقت ناخوشی به آن پناه ببرم . دیگر قیافه ات را هم از یاد برده ام بس که به جنگ فکر کرده ام و دشمن و مبارزه . درست نمی دانم اصلاً در زندگی ام زنی همچون تو بوده است یا نه ؟!
این نامه را زیر سنگی ، توی همین گودال – که به زودی مرا در خود فرو خواهد برد – می گذارم تا اگر روزی باد از این دره های عمیق عبور کرد و ...
می ترسم تو را هم
گم کنم
اندوه من .
