روشنتر ازخاموشی

بیدارم مکن

hosein-lalbazri — Fri, 02 Oct 2009 10:30:18 GMT

به خانه برمیگردم

و خشم ام را زیر بالش ام پنهان میکنم .

شب هنگام به وقت خواب

آن را به دندان میگیرم؛

-چون ماده ببری که توله اش را-

از صخره های بلند میگذرم،

از دره های هولناک

و باران های سخت .

پشت این کوه هایی که در خواب می بینم

باید جایی باشد

که من خشم ام را فریاد کنم

اگر زنم مرا بیدار نکند که :

- چقدر دندان قروچه میکنی !

... و اینها همه از تمرین است

hosein-lalbazri — Wed, 09 Sep 2009 05:50:18 GMT

...اینها همه از تمرین است؛جلاد تمرین سربریدن می کند و تیرانداز تمرین تیراندازی،کفاش بسیار کفش

می دوزد تا استاد شود و رسّام همینگونه ، اگر دستی را ببندی بی هنرمی ماند واین گناه آن دست

نیست ،گناه آنست که تمرین بستن کرده .

و شما بسیار تمرین می کنید تا کسی را اندیشه بر زبان نرسد ،شما که اینک بر خون من دلیرید ،

و بسیاری تمرین نیزه می کنند تا شما را که تمرین فریاد می کنید بر من چیرگی دهند ،

و من تمرین مرگ می کنم !

[از "طومار شیخ شرزین"بهرام بیضایی]

امید

hosein-lalbazri — Fri, 04 Sep 2009 17:37:18 GMT

سلام ای گل گلیم بخت من گواه روزگار تلخ و سخت من

شنیده ام من این پیام از نسیم دوباره سبز می شوی درخت من

*پی نوشت:

این رباعی را خیلی سالها پیش ، جایی خوانده ام و نام شاعرش در خاطرم نیست ولی این روزها ، هِی مدام بر ذهن و زبانم جاری می شود .

نشانی گیرنده معلوم نیست

hosein-lalbazri — Wed, 29 Jul 2009 19:43:18 GMT

نشانی گیرنده معلوم نیست

حالا چهل روز گذشته است که دیگر طاقت نیاورده ام و این نامه را برای تو می نویسم .

برای تو جانِ دلم ! همه ی عمر و زندگی ام !

چهل روز گذشته است و من هنوز چشم به در دارم تا تو برگردی و شربت سفاسکلین و قرص های دیابت را از گوشه ی گنجه برداری و با لیوانی آب سرد به من برسانی پسرم!

چهل روز است که من ، تنها روی این تخت فرسوده افتاده ام و منتظرم که از راه برسی و جوراب های بویناک ات را پرت کنی گوشه اتاق و پیراهن ات را درآوری و با عرقگیر رکابی ات، بی قید بگردی توی خانه و من سرشانه های پهن بیست سالگی ات را مشتاقانه ببینم و حظ ببرم جوانکم !

چهل روز است که نیستی و من انگار پرت شده باشم به عمیق ترین درّه ی جهان، ازهمه جا بی خبرم.

این شب ها و روزها- که همه اش برایم تیره و تار شده –یکسره خواب های بد می بینم ؛کابوس می بینم . می بینم که طوفانی سیاه ، تو را و خیلی ها را در خود می پیچد و به نامعلومی در دوردست می برد.تعبیر خوبی نباید داشته باشد اینها عزیزم . من مادرم . من دلم شور می زند قدّت را بگردم ! کجایی که نیستی آخر ؟

این نامه را باد باخودش می برد نمیدانم به کجا ! به پستچی ها اعتمادی نیست . به هیچ کس اعتمادی نیست دلبندم !

این نامه شاید هیچ وقت به دست ات نرسد . شاید سال ها بعد – که من دیگر نباشم – این نامه برگشت بخورد جوانک ناکام من !

...و حالا از همه سپاسگزاریم !

hosein-lalbazri — Mon, 29 Jun 2009 20:48:13 GMT

حالا که بعد از این همه مرافعه ، حضرت جنتی صحت انتخابات دهم را تائید فرمودند از جناب ایشان بابت این وظیفه ی خطیرسپاسگزاریم.

از صداوسیما که قبل انتخابات،حین انتخابات و بعد از آن موجبات بالارفتن شعور ما را فراهم آوردند و حسابی همگی امت را "چیزفهم" کردند،سپاسگزاریم.

از همه ی نیروهای نظامی و انتظامی –بویژه نیروهای جان برکف لباس شخصی- که آشوبگران و اراذل و اوباش را سرجایشان نشاندند و امنیت را برای ما برقرار کردند سپاسگزاریم.

از وزارت کشور که در تمام این مدت ،سلامت انتخابات را تامین کرد تاسالم ترین انتخابات همه ی اعصار و قرون رقم بخورد سپاسگزاریم !

از وزارت اطلاعات که به موقع و ضربتی وارد عمل شد و همه ی مزدوران جنایتکار دانشجونما و احزاب و کسبه و بازار و روزنامه نگارنما و هنرمند نما و ... را دستگیر و نقشه های شوم و تروریستی آنها را خنثی کرد سپاسگزاریم.

از سایت های انقلابی "فارس"، "رجانیوز"، "انصار" و فامیل وابسته بابت روشنگریهای به موقع و اعلام زودهنگام نتایج انتخابات قبل از پایان زمان رای گیری-که اطمینان خاطر ما را فراهم نمود-سپاسگزاریم.

از خانم فاطمه رجبی بابت گوهر فشانی های مدام و صدور احکام انقلابی و نثارنقل و نبات فراوان به خانواده هاشمی،خاتمی،میرحسین(که همگی از کفارمحدورالدم می باشند)سپاسگزاریم.

از آقایان حداد عادل، محمدجواد اردشیر لاریجانی ،محسنی اژه ای،قالیباف و همه ی رفقا که تشریف فرما شدند به تلوزیون و با دلیل متقن و مستدل ثابت نمودند که هیچ تخلفی صورت نگرفته و سه کاندیدای دیگر- مخصوصا میرحسین-حرف مفت می زنند سپاسگزاریم.

از همه ی آنها که سر صندوق ها،پشت صندوقها،این طرف و آنطرف صندوقها زحمت شبانه روزی کشیدند و صیانت و سلامت انتخابات را تامین نمودند سپاسگزاریم.

و از محمود احمدی نژاد – که صاحب کرامات بیشمار است- برای اعطای نشان "خس و خاشاک"به یک مشت آدم سه نقطه ی فلان فلان شده، بی نهایت سپاسگزاریم.

با دعای بسیار:

از طرف ملت همیشه در صحنه

مادرم کانگارو نیست

hosein-lalbazri — Fri, 26 Jun 2009 10:16:18 GMT

آقای بد اخلاق !

مادر مرا نزن.

من اگر بیفتم؛

مادرم کانگارو نیست

که مرا توی کیسه اش بگذارد و فرار کند.

او باید مراقب توپ گردِ توی شکمش باشد.

آقای بد اخلاق!

مادر مرا نزن.

---------------------------

کوچ

hosein-lalbazri — Fri, 19 Jun 2009 19:30:18 GMT

کوچ

-------

گریه نکن

دنیا بزرگ است

و تنها

در سرزمین کوچک ما خلاصه نمی شود.

دلت را

به بال پرستوهای مهاجر سنجاق کن

دنیا بزرگ است

و جاهای زیادی

برای دیدن دارد هنوز.

زوال پوپولیسم

hosein-lalbazri — Wed, 27 May 2009 04:06:18 GMT

زوال پوپولیسم

جهان سیاست اگرچه همواره بازیهای متنوع و رنگارنگی در دل خود پنهان دارد ، اما امروزه دیگر توسل به شیوه های کلیشه ای با عنایت به شعارهای مردم فریبانه کمتر مؤثر واقع می شود.

"پوپولیسم" شاید در شرایطی خاص که توده ی مردم زیر فشار اقتصادی و اجتماعی هستند پاسخگوی خواست قدرت طلبان عرصه سیاست باشد اما رفته رفته با گذشت زمان و آشکارشدن ناکامی ها وناتوانی های صاحبان قدرت در به انجام رساندن وعده های دروغین،جذابیتهای پوشالی خود را از دست میدهد و مردم در آزمونهای بعدی به آن اقبال نشان نداده و فریب نمی خورند.

عدم برخورداری از رسانه های جمعی که بتوان اخبار و اطلاعات صحیح را از آن استخراج کرد نیز، نمیتواند موجب پایداری سیاستِ پوپولیسم شود که عمر فریبکاری در عصر حاضر کوتاه است و دستیابی به جوهر حقیقت چندان دشوار نیست. دنیای ارتباطاتِ عصرجدید، چنان گسترده است که دامنه ی رشد و گسترش اخبار کذب را به شدت محدود ساخته است. اعطای تسهیلات آنی و زودگذر، دادن پول نقد (تحت عنوان سهام،عیدی، پاداش و...)،تصویب آیین نامه ها و دستورالعملهای غیرقابل اجرا،ارائه ی آمارهای نادرست و اجرای تصمیمات خلق السّاعه در جهت جلب رضایت مردم ، در درازمدت به هیچ وجه جواب نخواهد داد.

داشتن حداقل سطحی ازآگاهیِ سیاسی برای هر فرد کفایت میکند که رفتار سره از ناسره و راستی از ناراستیِ مردان سیاست را تمیز دهد "تا سیه روی شود هرکه دراو غَش باشد".

آنان که هنوز به سیاست استفاده از پوپولیسم ایمان دارند یا باید بپذیرند که عمر این شیوه ی ناصواب به آخر رسیده است و حالا باید برای جبران آن همه ناراستی از پیشگاه ملت عذرخواهی کنند و یا آنکه همچنان چشم بر واقعیت ببندند و منتظر شکست سخت خویش در آینده ای نزدیک بنشینند . بدیهی است که تصور اقبال مردم به سیاستی در حال زوال، اندیشه خامی است که تنها می تواند در مخیّله کوته فکران بگنجد.

حسین لعل بذری-بهار۸۸

تو دیگر نیستی...

hosein-lalbazri — Sun, 15 Feb 2009 19:08:18 GMT

تو دیگر نیستی...

ما

گرداگردتخت تو ایستاده بودیم

و بارانی بی امان بر مزرعه ای تهی می بارید

درها باز شد

ملحفه های سفید را آوردند

همه در مه گم شدیم

چندان که چشم گشودیم و

تو را ندیدیم.

(شمس لنگرودی)

-------------------------------------------------------------------------------

خیلی سال است ، حالا دیگر خیلی سال است که تو دیگر نیستی . خاطره ات آنقدر دور از ذهن و غبارآلود شده است که برای به یاد آوردن ات باید برگردم آن آلبوم کهنه ی سیاه و سفید را نگاه کنم .به عکس هایی که که تو درمانده و مستأصل از " سل "مظلومانه به ما نگاه می کنی .

خیلی سال است که دیگر حتّی جرأت حرف زدن با تو را از دست داده ام ، بس که بی خبر مانده ام و دور افتاده ام از تو . حتی جرأت نمی کنم بلند شوم و بیایم سرِ مزارت ،مبادا باز با آن سکوت مظلومانه ات مرا ویران کنی .

می بینی چقدر وحشتناک شده است احوال من ؟! آنقدر وحشتناک که جرأت نمی کنم صدایت کنم.

مرا ببخش مادر غریب من ! ببخش .

پس گریزگاه کجاست ...؟

hosein-lalbazri — Fri, 02 Jan 2009 21:08:18 GMT

با عشق تو ، تنها دلاوری ممکن

فرار است

که عشق تو ، چونان راه های روستایی

در جهان سوم ،

نیمی مسدود

و نیمی دیگر به دوزخ راه می برد

(غادت السّمان)

---------------------------------------

پس گریزگاه کجاست ...؟

این نامه ی من است به تو . من که حالا سرباز میانسالی هستم که به اجبار به جنگ فرا خوانده شده ام . من که باید پیش تو می بودم الآن . و تو برایم توی این سرما ، آش اوماج می پختی ، چای داغ می آوردی و بعد یک رِنگِ آذری می گذاشتی و لِزگی می رقصیدی ، هِی خم می شدی و موهایت را می ریختی جلوی صورت ات و باز پرت شان می کردی پشت سرت .

من این جایم امّا و تو پیشم نیستی . افتاده ام توی گودالی که از بحرُالمِیّت هم عمیق تر است و آن بالا هِی مدام گلوله می ریزد و هِی از زخم من خون می رود .تو نیستی روسریت را - که همه ی گل های دامنه ی سهند را در خودش دارد – برداری و ببندی به بازوی مجروح من و باد بیفتد در خرمن موهایت و عطر میوه های نورَس همه جا بپیچد و از هوش ببرد این سربازهای دشمن را حتّی ، تا بلکه چند دقیقه دست بکشند از این همه آتش که بر سر ما می ریزند .

این نامه اگر به دست تو برسد – که چندان مطمئن نیستم – سرشار حسرت های فراوانی است که از کندوی عسلِ سبلان بر دل من مانده است . باید به زبان ایهام و کنایه حرف بزنم با تو ، مبادا این نامه رسان ها نامه ام را بخوانند . من به عنوان یک سرباز وفادار به میهن ، فقط حق دارم از اراده ی خلل ناپذیرم برای مبارزه با دشمن بگویم . هر چیز که به غیر از جنگ مربوط باشد و ایستادگی در برابر نیروی متجاوز، ناپسند است . انگار همه ی راه هایی که می شود به تو فکر کرد را برف سنگینی پوشانده است .

این نامه ی من است به تو حالا که جهان به اندازه ی همین گودالی که در آن افتاده ام برایم کوچک شده است و تاریک . هیچ خاطره ی روشنی از تو به یادم نمانده است که در این وقت ناخوشی به آن پناه ببرم . دیگر قیافه ات را هم از یاد برده ام بس که به جنگ فکر کرده ام و دشمن و مبارزه . درست نمی دانم اصلاً در زندگی ام زنی همچون تو بوده است یا نه ؟!

این نامه را زیر سنگی ، توی همین گودال – که به زودی مرا در خود فرو خواهد برد – می گذارم تا اگر روزی باد از این دره های عمیق عبور کرد و ...